બીડેલ પાંખમાં કળે છે રાત મનવા.
જંગલ ભણી ડાળે ઉડાવી વાત મનવા.
કરતાલ ઝાલી હાથ ઓગાળું તરત હું,
માંગું નહીં કૈં હાથથી ખૈરાત મનવા.
આંધી પછીના ભારથી હળવું થવાશે,
શી રીતના જીવન ધરાવે ભાત મનવા?
અનુભવ કરીને મૂકશું બે ચાર તડકાં,
તરડાય પડછાયા સમા ભવ સાત મનવા.
એકેક પગલે મોક્ષ મથતાં આ ચરણને,
શ્વાસો સમા અફળાય છે આઘાત મનવા.
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો